Ta strona używa ciasteczek (cookies), dzięki którym nasz serwis może działać lepiej.Rozumiem

Wydarzenie: Szatańskie tango (Sala Niebieska)

Kiedy:
14 Grudzień 2019@13:30 Europe/Warsaw Strefa czasowa
2019-12-14T13:30:00+01:00
2019-12-14T13:45:00+01:00
Koszty:
40 zł

Kup

„Szatańskie tango” trwa 445 minut (siedem godzin i dwadzieścia pięć minut) i dzieli się na trzy części – na ekranie, po zakończeniu poszczególnych części, pojawia się napis informujący o przerwie.

Część pierwsza: 2 godziny 25 minut
(przerwa: 30 minut)
Część druga: 2 godziny 10 minut
(przerwa: 30 minut)
Część trzecia: 2 godziny 50 minut

Całość z dwiema przerwami trwa: osiem godzin i dwadzieścia pięć minut

Węgierski czarno-biały film z 1994 roku w reżyserii Béli Tarra, będący adaptacją powieści László Krasznahorkaia pod tym samym tytułem. Film, według opinii krytyki, wyznaczył nowe granice języka kina, stając się dziełem-inspiracją dla wielu reżyserów, m.in. Gusa Van Santa. Ponad siedmiogodzinna, czarno-biała, pozbawiona niemal dialogów i zwyczajnie pojmowanej fabuły epopeja siłę swego oddziaływania zawdzięcza przede wszystkim długim, hipnotycznym ujęciom (film składa się z zaledwie 39 scen) oraz cyklicznej strukturze wyznaczanej powracającym motywem tańca – tytułowego szatańskiego tanga.

Niewielka, odległa od miasta wioska na Wielkiej Nizinie Węgierskiej, schyłek ery komunistycznej. Mieszkańcy wioski – pracownicy podupadłej spółdzielni rolniczej – tkwią w marazmie, bez perspektyw na lepsze życie. Ich bieda materialna towarzyszy pustce duchowej i degradacji moralnej. Jednak bohaterowie filmu czekają na jakiś znak, na nadejście Wybawiciela, który pozwoli im rozpocząć nowe życie.

Głosy krytyków:
Koronne przedsięwzięcie wielkiego indywidualisty końca wieku, tworzącego hipnotyczne, alegoryczne filmy bez skrótów narracyjnych (…). W tej wizji dantejskiego labiryntu piekła na ziemi, z ludźmi wirującymi w zamkniętej pętli czasu w kręgu złudnych nadziei, Irimiás jest wodzirejem krainy bez Boga, gdzie nie ma już dzwonnic. Tarr wyraźnie unika dopowiedzeń – może z wyjątkiem jednej sceny, gdy zdjęty chwilowym lękiem złoczyńca pada na kolana przed zrujnowanym kościołem, miejscem śmierci Estike – lecz metafizyczny wymiar jego dzieła jest oczywisty, a Irimiása uznać można za jedną z najlepszych współczesnych personifikacji szatana.

— Adam Garbicz, Szatańskie tango

W „Szatańskim tangu” Krasznahorkai jak nikt inny pokazał zupełną degrengoladę społeczeństwa zmulonego nudą i beznadzieją prowincji, smutkiem komunizmu i klęską „gospodarki niedoboru”, nędzą zapomnianej przez Boga i Pierwszego Sekretarza wsi gdzieś w odmętach puszty. Świata, o którym pamięta jedynie właśnie Szatan, bo to jego królestwo. Świata, w którym, zapijając się palinką, ludzie balansują pomiędzy rozpaczą a nadzieją na ucieczkę z tego najniższego piekielnego kręgu, czekając na obiecanego Mesjasza, który zamiast wyprowadzić ich z domu niewoli, okazuje się być zwykłym hochsztaplerem. (…) Z „Szatańskiego tanga” Béla Tarr, niebywały zupełnie reżyser, podobnie jak Krasznahorkai w literaturze, całkowicie osobny na tle światowej kinematografii, trudno porównywalny z jakimkolwiek innym artystą, zrobił filmowe arcydzieło pod tym samym tytułem.

— Krzysztof Varga, Wojna końca świata

Dramat.
Reż. Béla Tarr
scen.:  László Krasznahorkai, Béla Tarr
muz.: Mihály Víg
zdj.: Gábor Medvigy
mont.: Ágnes Hranitzky
wyk.:
Mihály Víg – Irimiás
Putyi Horváth – Petrina
László Lugossy – Schmidt
Éva Almássy Albert – Pani Schmidt
János Derzsi – Kráner
Irén Szajki – Pani Kráner
Alfréd Járai – Halics
Miklós Székely – Futaki
Erzsébet Gaál – Pani Halics
György Barkó – dyrektor szkoły
Zoltán Kamondi – karczmarz
prod.: Węgry, Niemcy, Szwajcaria, 1994
czas trwania: 445 min (siedem godzin i dwadzieścia pięć minut)