Renoir

Tokio, 1987 rok. Jedenastoletnia Fuki Okida musi zmierzyć się z chorobą nowotworową ojca oraz nieobecnością wiecznie zapracowanej matki. Pozostawiona sama sobie młoda bohaterka ucieka w świat wyobraźni, w którym czuje się znacznie bezpieczniej.

Dziewczynka fascynuje się hipnozą i telepatią. Ma bardzo bogaty świat wewnętrzny, co wyróżnia ją spośród rówieśników. Pozwala jej też lepiej poradzić sobie z otaczającą trudną rzeczywistością. Narracja w filmie ma character epizodyczny, ukazując wycinki z życia Fuki. Począwszy od spacerów po mieście czy regularnego odwiedzania ojca w szpitalu, przez szkolne perypetie, aż po ryzykowne spotkanie z nieznajomym mężczyzną. Wszystko to składa się na subtelny portret dorastania, gdzie niewinność zderza się z brutalną szczerością, jaka cechuje świat dorosłych.

Film Chie Hayakawy przywodzi na myśl twórczość specjalisty od rodzinnych portretów Japończyka Hirokazu Koreedy. Choć utrzymany jest w nieco poważniejszym tonie. „Renoir” to poruszająca refleksja nad wrażliwością i próbą zrozumienia przez młodą bohaterkę świata dorosłych. Historia jest jednocześnie oparta na osobistych doświadczeniach reżyserki, której dzieciństwo naznaczyła choroba nowotworowa ojca i jego śmierć.